Vrijdag 8 mei 2009

Dag 14 Los Angeles
We genieten van een relaxte vrije dag, maken een uitstapje naar de Universal Studios, Disneyland, shoppen in Santa Monica, luieren aan het strand of slenteren langs Venice Beach.

Zo dit wordt even mijn laatste bericht vanuit Amerika. Het is nu vrijdagavond 20.00 uur In Nederland is het bijna 5 uur op zaterdagochtend. Morgen gaan we terug naar Nederland, dan wordt het dus inpakken en de dag rustig door komen bij het zwembad. ( hebben we besloten!)

Maar eerst de dag en avond van gister.

Om 21.00 kwamen we dus met z’n allen bij elkaar om de pot te verteren. Het was 21.15 dat iedereen er was, en Barbara begon met haar woordje. Eerst werden er nog jarige gefeliciteerd. En voor Hielke was geld ingezameld, maar dat was nog geen tijd voor geweest om iets te kopen. Dus die hield zijn cadeautje voor de kleine nog te goed. Toen de leiding was uitgesproken nam (sportschool) Jan Aalderink het woord. Hij bedankte de leiding voor de gezellige en indrukwekkende weken. Hij deed dit met de woorden van Jan (Lang haar) Peetoom, die steeds zei dat het een k.u.t. vakantie was maar eigenlijk het tegenovergestelde bedoelde. We hadden een kleine inzameling gehouden voor de leiding en daar had ik nog een kaart voor gekocht! Hierop nam Raimo het woord, en  bedankte ons voor de leuke weken. Ook voor hen is het altijd weer een verrassing wat voor groep er komt. Hij was blij dat we weer allemaal heel huids thuis waren gekomen. En alleen maar 2 lekken banden hebben gehad. Nu bedenk ik mij net dat wij in onze groep ook altijd 2 achter mannen ( zo noem ik ze maar even.) hadden rijden.  Erik en Jan de twee broers uit Limburg. Zij waren de hekkensluiters van de groep en bleven altijd bij de laatste man rijden. Ook al zouden ze misschien zelf wel eens wat sneller willen. Mijn petje af hoor en vanaf deze plek mijn dank daarvoor! Zij waren het ook vaak die zorgde dat de motoren van het en op slot gingen. En daarmee bedoel ik aan de kabel, die iedere avond door de wielen van de motoren werd geregen.

Na al die bedankjes werd het dus tijd om lekker te kletsen en voor de laatste keer te toasten op de goede afloop van de vakantie! Frans ging al wat eerder naar de kamer. Het geluid en de dag was wel heel vermoeiend, dus zocht hij de rust op. Om 24.00 uur was het laatste drankje en ben ik tegen 0.30 ook mijn bed ingekropen. (Jeetje wat laat voor deze vakantie!) Frans en ik waren uitgenodigd door onze West-Friesen vrienden om mee te rijden in de bus. En om 9.30 uur zouden we vertrekken.

Vanmorgen was het dus rustig opstaan en tegen 10.00 uur reden we hier weg. Met een kaartje getekend door de balie beambte die ons de weg wees naar Hollywood! Na een rondje om het hotel J en nog een paar maal onderweg gevraagd te hebben, kwamen we uiteindelijk bij Sunset boulevard uit. Daar zagen we de walk of fame en heb ik wat namen gefilmd. Eigenlijk is de boulevard te vergelijken met de kalverstraat. Het is heel druk, en een zooitje! Het was inmiddels tegen 12.00 uur en we hadden wel trek in koffie. Bij een tentje Snowwhite genaamd hebben we dit even gedaan. Het lijkt mij niet dat je hoef te raden wat de inrichting van dit barretje was!

Bij een winkeltje vroeg Roen de weg naar de Universal studio’s Dit werd helemaal voor ons uitgetekend. En we reden daar deze keer in een keer heen. Het is gewoon een stadje opzich.  We hadden daar afgesproken om rond 15.30 weer terug te zijn op de plek waar we stonden. Frans en ik gingen het stadje in, de andere mannen liepen rechtstreeks naar de studio’s. Je kijkt daar toch je ogen uit. Alles is op een filmachtige manier neergezet, en verschrikkelijk uitvergroot. Nadat wij alles zo’n beetje gezien hadden en de nodige dingetjes weer gekocht hadden zijn we naar de studio’s gelopen. Toen bleek dat daar de toegang 67 dollar was p.p. waren wij snel klaar. Dan maar niet! Tegen 15.30 kwamen Roen, Nico, Gerard en John aanlopen. Ze hadden een speciale pas gekocht en hadden nog niet eens de helft gezien. We spraken af om 17.00 uur weer bij elkaar te komen. Frans en ik hebben ons nog prima vermaakt. Dat 17.00 uur 18.00 uur werd konden we niet weten, maar goed geen man overboord, je wordt zo bezig gehouden door de mensen die voorbij lopen dat zelfs dat uur snel voorbij ging. Tegen 18.30 uur zaten we in de auto en we hebben niet voor de interstate gekozen. Die stond namelijk helemaal vast. We hebben de hele Sepulveda Boulevard afgereden van Zuid naar Noord en die is gewoon 1 uur lang, toen waren we bij het hotel. Het was een leuke dag die lekker omgevlogen is. Morgen rijden de West-Friese mannen richting San Francisco en wij vliegen morgen dus terug naar Nederland.

Al met al dus een hele leuke vakantie gehad, waar we een hele leuke groep mensen hebben leren kennen. Bij deze wil ik dus iedereen die mee was; Jan en Arnold, Ben en Cees, Erik en Jan, Henk en Günther, Nico en Maria, Hielke, Rens, Wibo en Renee, Nico, Roen, Gerard, John, Jan , Jan en Pé, George. En natuurlijk de reisleiding, Raimo, Barbara en Beanca bedanken voor deze afgelopen 14 dagen. Ik had ze voor geen goud willen missen.

Zoals afgesproken gaan wij (Frans) er nog een leuke dvd van maken, en tegen die tijd dat die klaar is krijgen jullie allemaal bericht! Hopelijk tot ziens!!

Donderdag 7 mei 2009 Dag 13 Porterville – Los Angeles (270 mijl) Door de citrusplantages zuidelijk naar Mariposa. Daar gaan we weer de bergen in en na een indrukwekkende rit komen we even tot rust in de bikerskroeg van Ojaj. We vervolgen onze weg richting LA. Nadat we de motoren hebben afgegeven is er in de avond gelegenheid om Rodeo Drive, Sunset Blvd., Hollywood etc. te bezichtigen.

Vanmorgen om even voor 6.00 uur wakker, een zucht… De laatste dag op de motor. Het geeft een vreemd gevoel. Nadat we om 6.45 uur gegeten hebben pakken we de spullen bijeen en doen ze voor de laatste keer in de pick-up Truck. We rijden om even na 8.00 uur weg. Raimo heeft de laatste instructies gegeven. Het is zwaar bewolkt en iedereen heeft zich goed ingepakt. Er staat een stevige wind. We rijden via de citrusplantages en die zie je niet alleen, je ruikt ze ook. Een heerlijke geur. Ook komen we door Bakersfield waar heel veel “Ja-knikkers”staan. Na een aantal recht toe recht aan wegen gaan we het Frazierpark in. Dit houdt in bergen en dus bochten. Raimo legt na het tanken uit welke weg we moeten vervolgen om zo bij een platform hoog op een berg te komen.  Het uitzicht daar is geweldig!! We rijden op eigen tempo door naar Ojaj. Daar is de bikerskroeg “Deer Logde” Daar houden we middag pauze om rond de klok 14.00 daar weg te rijden richting L.A. Het is trouwens op dat moment erg warm geworden. Iedereen smeert zich in met zonnebrand. De vesten gaan uit en zelf zit ik in een hemdje achterop. Op een moment zien we een temperatuurbord 36 graden! Dat is echt warm. Voordat we echt de snel weg op gaan wordt er nogmaals getankt. De afgelopen weken heb ik dit steeds opgenomen, en ik krijg zo mijn vaste klanten bij de pomp hahahaha! We vertrekken weer met z’n allen maar er zijn veel stoplichten waardoor de groep wat versnipperd raakt. Vlak voordat we de interstate oprijden houdt Raimo nog eenmaal halt om iedereen op het hart te drukken, kort op elkaar te rijden, zodat er zomin mogelijke auto’s tussen kunnen komen. We komen tegen 15.30 uur aan bij L.A. en guess what? File! Ja dat valt niet me met 21 motoren, maar het lukt. Alhoewel het George op een moment teveel wordt en stil gaat staan langs de kant! Of dat dan verstandig is mag je, je afvragen. Maar gelukkig voegt hij zich naderhand weer bij ons. Vlak bij “Dan” waar we onze motoren af moeten leveren tanken we de motoren af. En dan zijn we terug . 3959 km gereden. Het lijkt nog maar zo kort geleden dat we er stonden en de motoren uitgedeeld kregen.  Nu worden de motoren een voor een even langs gelopen. Iedereen kan aangeven wat er aan mankeert, dit wordt genoteerd zodat Dan aan het werk kan . Om 18.50 zijn we bij het hotel en na de tassen en koffers weer gepakt te hebben krijgen we onze kamer uitgedeeld, van Barbara. Daarna heerlijk gedoucht. Nog wat boodschappen gedaan en vanavond om 21.00 uur hebben we in de bar afgesproken om de pot te verteren! Het is de laatste avond met z’n allen bij elkaar. Morgen gaan de eerste al terug, i.v.m. verplichtingen elders. Wij hebben morgen nog een dag hier. Wat we gaan doen, weten we nog niet zo goed, maar dat horen jullie nog……..

Woensdag 6 mei 2009

Dag 12 Porterville- Porterville (155 mijl)
Een rit door het Sequoia National Park, beroemd om de gelijknamige woudreuzen die er staan. We nemen ruimschoots de tijd om de Giant Forest en andere speciale plekken, zoals de Sherman Tree, te bekijken. Na eindeloze bochten dalen wij af naar Porterville, waar wij overnachten.

Vanmorgen zijn we om 9.00 uur vertrokken. Dat betekende dus dat we uit konden slapen. We zijn dus inderdaad rustig opgestaan. Lekker ontbeten in het hotel, want dat hoorde er deze keer weer bij. Dus na wat geroosterd brood, en cornflakes zijn we onze spullen gaan pakken zodat we om 9.00 uur met z’n allen weg konden rijden. Bij het ochtend praatje vertelde Raimo dat we met z’n allen gingen motorrijden, dus Barbara en Beanca reden ook mee met de motor. Peter ging achterop bij Jan (sportschool Jan) en Roen en John, hadden zin in een rustige dag en bleven “thuis”!

’s morgens had Hielke al aangegeven dat hij misselijk en beroerd was. Slecht geslapen en er vaak uit was geweest. Hij hoopte maar dat het goed ging.

We reden dus om 9.00 uur weg, via sinaasappelplantages en diverse andere fruitsoorten reden we even later de bergen in. Het ging lekker berg op en een geweldige route. Bovenop de berg hielden even een koffiepauze. De “kroeg”want zo mag je de plaats wel noemen, was eigenlijk nog niet helemaal open! Maar er werd vlot koffie gezet en zelfs de frituur ging aan. Na ongeveer een klein uurtje zijn we verder gereden. Het werd steeds mooier en kouder! We zijn bij de ingang van het Sequoia park even afgestapt om de bomen die daar stonden te bewonderen. Je kon door een holle boom heen lopen. Geweldig allemaal om te zien en mee te maken. Bij het visitors centrum hebben we gepauzeerd tot 13.30 zodat we even wat konden eten. Daarna mochten we op eigen tempo door het park heen rijden.  Als we maar om 17.00 uur bij het Chervron tankstation bij Three Rivers waren.

Dan valt de groep ook snel uit een. In groepjes worden er dan verschillende dingen bekeken. Frans en ik zijn rustig de berg opgegaan. En hebben een foto gemaakt van de motor voor de sneeuw! Ja jullie lezen het goed, er lag nog sneeuw. Ik ben er nog even in gaan zitten en het was lekkere paksneeuw.   Het Sequoia park werd steeds mooier en indrukwekkender. Natuurlijk is de General Sherman Tree het meest imposantste. Met zijn 31 mtr. Omvang is het wel een hele dikke boom!!!  Vanaf die boom was het nog 1 uur rijden naar het bewuste tankstation. Wij reden er om 16.15 weg, eigenlijk te laat, maar ff lekker door kachelen. We zijn een keer gestopt omdat het uitzicht wel heel mooi was. Toen zagen we onder ons in de verte Gerard en Jan (Klaver) rijden. Die waren iets eerder dan ons vertrokken. We kwamen om even na 17.00 uur bij het tankstation, ze waren net begonnen met het aftanken van de motoren. Daar hoorde we dat sommige van ons beren hadden gezien. Nico (Mooij) had ze zelfs vast gelegd op de video. Raimo had foto’s gemaakt. Super natuurlijk en ik werd er jaloers op dat ik die niet had gezien. Maar ja je kan niet alles hebben.

We waren om  18.15 uur terug bij het hotel. Wij zijn eerst even naar onze kamer gegaan, omkleden en foto’s meteen op de computer zetten e.d. Dat we beneden kwamen, was er een verrassing! Hielke was vandaag, maar eigenlijk morgen vader geworden voor de 3^e keer.  Door het tijdverschil was het in Nederland al 7 mei, terwijl het bij ons nog 6 mei is. Vreemde gewaarwording dus. Nadat hij 2 dochters heeft gehad was het nu een zoon Rinze Gandro Cats! Volgens Hielke was alles prima met moeder en kind en woog hij 6 pond.  De meeste hebben wel de link gelegd met zijn misselijkheid van vandaag en de geboorte van zijn zoon. “Is er dan toch meer tussen hemel en aarde?”

Maar als Hielke vader wordt, dan wordt Rense Opa en Renee en Wibo oom. Dus er viel heel wat te vieren. Wat een mooi eind van een mooie dag!

We hebben allemaal weer ontzettend genoten en morgen is de laatste motordag! Het zal vreemd zijn. Wat het morgen zal worden???? We zullen zien……

Dinsdag 5 mei 2009

Dag 11 Lone Pine – Porterville

Vandaag zouden we eigen naar Fresno moeten gaan, maar de Tioga Pass die ons door het Yosemite National Park zou moeten leiden is dicht dus rijden we rijden we een aangepaste route naar Porterville waar we 2 nachten verblijven.

Vanmorgen zijn we om even na 8 uur weg gereden uit Lone Pine. Om 6.00 uur zat ik nog even achter de computer om het verslag af te maken van 4 mei. Nadat we gegeten hadden, een sandwich met eieren, kaas en bacon. (Stevig ontbijt dus!) heb ik nog even foto’s gemaakt van dit plaatsje. De winkels en saloons zijn echt zoals we dat zijn in cowboy films. Dat moest ik dus even vastleggen op de gevoelige plaat. Heel mooi om te zien was de sneeuw die dan nog in de bergen ligt. Het lijkt vanuit het dorp gezien net poedersuiker!

Nadat iedereen dus alles weer in de truck had gedaan reden we dus om 8.00 uur weg. Raimo had al vertelt dat de rit aangepast werd omdat de Tioga pass nog dicht was. Het eerste gedeelte van de rit was door een vrij droog landschap. Er waaide een warme wind en als de weg dan alleen recht is dan zou je zomaar in slaap kunnen vallen. Als je daar als duopassagier al last van hebt, dan kan de bestuurder van de motor daar dus ook last van hebben. Gelukkig stopte we op tijd, zodat we wat konden eten en koffie konden drinken. “Daar knapt een mens altijd van op!” De weg die we daarna reden werd na een afslag de bergen in zeer afwisselend, heel veel bochten en dan niet zomaar bochten maar flauwe, U en S bochten. Het werd ook een stuk frisser als we naar boven reden. De wind liet ook merken dat hij waaide. Ik denk dat we windkracht 6/7 hadden. Dan wordt het dus extra lastig. Bij Lake Isabella kregen we de tijd om even wat foto’s gemaakt en gefilmd.  Daarna stapte we weer op de motor om bij het dorpje Kernville onze lunch te nuttigen. Daar kregen we ruim een uur de tijd voor. Doordat Jan (met de lange haren) Peetoom ’s morgens bij  Arnold een geintje had uitgehaald werd die tussen de middag terug gepakt en vond hij een bordje met een afbeelding en het woord Imbeciel er op bij zijn motor. Nu moet je niet denken dat dit een rot grap was, het was gewoon gekkigheid. Mannen doen nu eenmaal vreemde dingen als ze alleen op pad zijn! (hahahahaha) Oké na 1 uur zijn we weer op de motor gestapt om onze weg te vervolgen, en wat voor weg. Zeer spectaculaire! Waarbij koeien voorrang moesten krijgen zodat er weer doorgereden kon worden. ( Hebben wij trouwens niets van gemerkt omdat wij in een achterliggende groep zaten) Zo was er ook een slang die de weg over stak. Hij werd door de eerste 4 motorrijders keurig ontweken, maar daarna werd hij plat gereden! Nota bene door de dierenarts in ons midden Kees!  Wij hebben die hele slang niet meer gezien. Vogels zijn er als raven bij als zoiets mals op de weg ligt.

Deze weg die naast het vele bochten werk ook hele mooie uitzichten bood, duurde en duurde maar.

Gelukkig was er een punt waar Raimo even halt hield, maar nadat er een grote groep aangekomen was vertrok hij weer. Samen met Jan (sportschool Jan) hebben we op de laatste achterblijvers gewacht en de truck. Dat die voorbij waren zijn wij onze weg ook vervolgd. Het is de bedoeling dat je altijd voor de truck blijft dus die hebben we weer ingehaald, en ook de wat rustigere bochten rijders onder ons. Wij waren samen met Jan (sportschool Jan dus) en Jan (broer van Erik)  die vooruit reden. Op een moment werden we wat onzeker, onze benzine meter daalde en daalde en meestal werd er getankt als de Goldwing op een halve tank stond! Omdat wij helemaal niemand meer zagen, terwijl wij er toch een pittig tempo in hadden zitten, zijn we even gestopt om te kijken of de truck nog achter ons zat. Dit was zo, en het bleek dat Raimo 6 mile voor ons uit stond te wachten.  Daarna was de groep weer kompleet, het eerste de beste tankstation hebben we toen gepakt, de motoren waren erg dorstig. Het was toen nog 15 mile naar het hotel! Om even voor half vier waren we daar. Heerlijk op tijd. We hebben lekker nog even kunnen zwemmen en zonnen en het nodige vocht tot ons genomen. Het is op moment 19.40 net lekker gedoucht en we gaan zo nog een klein hapje eten. Ieder is op zich zelf vanavond. En wat de dag van morgen brengt???? We zullen zien!!!

Maandag 4 mei 2009

Dag 10 Las Vegas – Lone Pine (235 mijl)
Vertrek voor de rit door het beruchte Death Valley, officieel de warmste plek op aarde. Adembenemende stilte, donker gekleurde rotsen en eindeloze vlaktes. Overnachten doen we vlak naast Jake’s Saloon, een prachtige westernbar met echte cowboys

Vanmorgen na een ontbijt bij de Starbucks zijn we om 9.00 uur weg gereden uit Las Vegas. We zijn de hele strip afgereden, dus ik heb kunnen filmen, t.z.t. komen dus de beelden. Op de strip was het nog erg druk. En sowieso is het vreemd als je ’s morgens vroeg gaat ontbijten je al mensen ziet aan de gok tafel. Of zij daar de hele nacht dan al gezeten hebben?

Maar goed vandaag laten we Las Vegas achter ons om dus naar Death Valley te rijden. Raimo heeft bij zijn ochtend breefing verteld dat het daar gister 47 graden was! We wachten dus af.

Eerst zorgen we dat de tanken van onze motoren weer vol zitten. Ik heb me de afgelopen dagen maar opgeworpen als tankdame. Werkt een stuk sneller, alleen gutst er af en toe wel eens wat over, de reacties daarop zijn heel verschillend. De een vindt het lekker ruiken de ander vindt het verschrikkelijk. Vandaag wilde Kees even kijken hoeveel er nog in moest; Ja dat had hij beter niet kunnen doen! Floeps het spoot op dat moment er net uit, zo zijn gezicht in. Gelukkig had hij zijn zonnebril op! Niets ernstigs dus. Oké toen richting Death Valley. Het is niet te beschrijven wat er dan onderweg gebeurd. Het wordt warmer en warmer, en op slot lijkt het net een hete lucht oven waar je net de broodjes in hebt afgebakken, zo warm!! Maar ook zo fascinerend, het lijken hopen zand, maar het is gewoon gesteente, daar tussen hele zoutmeren. Bij een uitkijk plaats kregen we tijd om foto’s te maken. Daarna reden we door naar een plek waar we ook konden eten. Inmiddels was het namelijk half een geworden, en als je onderweg dan alleen water hebt gedronken wordt je wel erg flauw. Daar kregen we een uur de tijd om te eten. Voor 16 dollar kon je gebruik maken van een buffet wat bestond uit salade, pasta met saus, aardappelen, groenten en hamburger en het toetje was koffie met gebak naar keuze. Heerlijk! Het was wel lopende band werk, maar na een half uur was je goed gevuld. Nog even wat gesnuffeld in de giftshop (souvenirwinkel). En daarna zijn we op de motor gestopt richting Lone Pine. We hebben alleen  nog even een stop gemaakt, bij het bord van Death Valley voor een groepsfoto. De weg erheen was zeer heuvelachtig en bochtig de ene motorrijder vindt dat prachtig, maar er zijn er ook die er moeite mee hebben. Gelukkig laat niemand zich opjutten, want het is wel de bedoeling dat iedereen weer heel thuis komt.

Na de foto, werd het ook weer tijd voor een vest of jas op de motor. We kwamen om even na 16.00 uur Lone Pine binnen rijden. De kamers werden snel verdeelt. Jammer dat er geen water in het zwembad zat anders hadden we zeker eerst gezwommen. De temperatuur hier is ongeveer 28 graden. Dus de verkoeling werd gezocht in het bier en rosé!

Vanavond gaan we met z’n alle eten bij de Saloon. We eten daar onze pizza en drinken er een biertje. We zullen zien wat het brengt.

Dinsdagochtend 6.05 uur, het was gisteravond gezellig, in de Saloon hing een bruine kroeg sfeer. Je kwam door saloondeurtjes naar binnen. Er stonden biljarttafels en diverse andere spellen. De tafels werden bij elkaar geschoven en het bier werd in schenkkannen getapt. De rosé kregen we uit kleine flesjes en als je frisdrank bestelde kreeg je dat gewoon in een blikje. Het duurde even voordat de pizza’s kwamen maar dat Raimo, Barbara en Beanca binnen kwamen keken we toch wel met verwondering naar de grote van de pizza’s. Je zou er zo met 4 personen van kunnen eten. Ze waren heerlijk! Wat over was hebben we onder de gasten verdeeld die in de saloon aanwezig waren. We hebben heerlijk slappen zitten ouwe neelen en lekker gelachen. Om 22.10 werd er afgerekend en naar het hotel terug gelopen.

Vandaag vertrekken we weer om 8.00 uur de reis gaat naar Porterville waar we 2 nachten verblijven….

Zondag 3 mei 2009

Een dag later dan dat jullie  gewend zijn, maar in Las Vegas was het allemaal niet gratis dus vandaar! Veel lees plezier maar weer.

9 Hurricane – Las Vegas (165 mijl)
Vandaag naar het Walhalla van entertainment: Las Vegas, een stad waar je een keer geweest moet zijn. Hotels waar hele dorpen inpassen, spectaculaire shows en attracties, architectonische hoogstandjes waar kosten nog moeite gespaard zijn. Kortom superlatieven schieten te kort om deze ‘gekte’ te beschrijven

Het is nu zondagmiddag 17.00 uur. We zijn in Las Vegas!

Vanmorgen om even na 8.00 uur zijn we weggereden uit Hurricane. De tocht bestond alleen uit de weg naar Las Vegas. Als we die over de interstate zouden rijden, dan waren we rond het middaguur al in Vegas geweest. Maar Raimo wist na een indrukkend en ongelofelijk stuk snelweg ons mee te nemen naar een binnendoor weg. Veel bochten en mooie stukken woestijn. Het werd overigens wel steeds warmer. We waren nog flink ingepakt weggereden. Maar bij de eerste stop gingen de eerste vesten al uit. Hoe meer we richting Vegas kwamen, hoe meer er uit ging. Dus het laatste stuk zat bijna iedereen in T-shirt of hemdje op de motor.

We waren evengoed nog vroeg in Vegas, een bezoek aan de grootste Harley Davidson winkel  was een leuke afwisseling. Om 14.00 gingen we daar vandaan richting het Stratosphere hotel. Na alle klein schalige hotels was dit even iets anders. Trouwens de rit er heen was al een ervaring. We reden binnen via de beroemde “Strip” waar de meest bezienswaardige hotels staan.Wat ik jammer vond was dat ik bij de laatste stop mijn jas had uitgedaan waar de videocamera inzat. Het gevolg was dus dat ik dit niet kon filmen, dit probeer ik morgen te doen, als we wegrijden.

Voordat we ingecheckt waren duurde het even, maar om 16.00 uur waren we op onze kamer. (Ook nog een hele onderneming om die te vinden.) Je weet namelijk niet wat je ziet als je het hotel binnen stapt. De lobby is een groot casino met overal fruitautomaten en andere gok spellen. Aan ons echt niet besteed. De muziek en het geroezemoes, werd Frans ook wat te veel.

Maar goed, nu lekker opgefrist gaan we zo eerst maar eens kijken of we een hapje kunnen eten. En dan gaan we Las Vegas eens bekijken. Wij zullen echt niet de hele nacht blijven omdat we alles willen bekijken. Het is een groot mierennest van mensen, lichten en casino’s.

Mooi voor mensen die daar van houden, maar geef mij maar de mooie natuur van Amerika. Ik zit nu niet te mopperen hoor, maar smaken verschillen nu eenmaal. Het is een hele belevenis dit Las Vegas!

Maandagochtend 6.00 uur, de inwendige wekker heef weer gewerkt. We vertrekken pas om 8.30 maar wij zijn al wakker. Terug naar gisteravond.

Iedereen mocht dus voor zichzelf las Vegas gaan ontdekken. Wij zijn eerst het hotel eens gaan bekijken. Dat is al een belevenis op zich. Ik had al verteld dat de begane grond een groot casino is. Daarbij zijn er ook nog vele restaurants en winkeltjes. Op de eerste verdieping die je per roltrap berijkt kom je in een overdekte winkelstraat met vele Parijse herkenningspunten. Van de Eiffeltoren, tot de Arc de Trimoph. Omdat wij in dit hotel slapen mocht je gratig naar de toren, je kan dus echt de stratosfeer in met een lift die omhoog zoeft, kom je 360 meter boven Vegas uit. Een geweldig uitzicht!! Het werd steeds donkerder en de lichten begonnen steeds meer te knipperen en te flikkeren. Je denkt dan niemand van de groep meer tegen te komen, maar de troep van 7 uit West – Friesland troffen wij even later ook boven. Alhoewel 7? Het waren er 6 want Roen durfde het niet aan. Dit waren de enige die wij tegen zijn gekomen die avond. Wat iedereen heeft gedaan zou ik dus niet weten.  Wij hebben bij Starbucks in ons hotel nog ff koffie gedronken en zijn 2 uur later ( toen hadden we alles gezien in ons hotel)  even buiten gaan kijken. We hebben wat over de strip gewandeld en dat was voor ons echt genoeg!

Zaterdag 2 mei 2009

Dag 8 Page – Hurricane (185 mijl)
De Colorado River over, langs Marble Canyon naar het bekende Zion National Park. Een prachtige rit door dit schitterende park brengt ons in Hurricane, waar we van een feestelijke selfmade (door de groep) barbecue kunnen genieten

Het is voor ons nu zondagochtend 6.00 uur als ik dit schrijf. Vandaag gaan we naar Las Vegas, maar eerst de “story of yesterday”.

Voor mij werd het een speciale dag omdat ik zelf ging rijden. Zelf heb ik een Honda Shadow 750 cc de motor die ik vandaag huurde was de Suzuki boulevard 800cc. Natuurlijk is dat eerst een beetje vreemd, maar na de tijdje reed het heerlijk.

We vertrokken om 8.00 uur, Raimo reed weer voorop en de weg naar Hurricane was heel mooi. Door een de vele wolken in de lucht kreeg je schitterende uitzichten over de bergen en valleien. Op een moment reden we tussen een kloof door en kregen we een wijds uitzicht. Dit was echt adembenemend. Gelukkig was daar een uitkijk post dus werden er veel foto’s gemaakt.

Het werd tijdens de rit wel veel kouder, en ook dreigde het te gaan regenen. Dus dat we een stop maakte om koffie te drinken, werden er extra truien en broeken aangetrokken. Ik zelf had halve handschoenen aan en die verwisselde ik even voor de anderen. Met warme chocolademelk heb ik mij weer opgewarmd. Na een klein uurtje gingen we daar weg. Ik reed voor in de groep, en daardoor was ik getuigen van 2 reeën die op de weg stonden. Raimo gaf het teken om langzamer te rijden, de reeën liepen rustig de weg af, maar bij al dat motorgeweld wat er aan kwam, sprongen ze elegant het woud weer in. Dit gaat zo snel dat foto’s nemen onmogelijk is, maar zo iets staat gewoon op je netvlies.

We zijn vandaag gestopt bij souvenirs winkel, die zulke leuke dingen had, dat Frans en ik er een koffer bij hebben moeten kopen. Vele van ons zijn daar geslaagd om wat leuks mee te nemen voor de achterblijvers in Nederland.

Daarna zijn we naar Hurricane gereden, dat we daar aan kwamen werd eerst de motor van Rens naar de bikershop gebracht om de band te plakken. Ja dat had ik nog niet verteld, maar de dag dat we naar Monument Valley waren hadden er 2 banden pech. Eerst Ben, met een schroef in zijn band. Dit kon gelukkig snel gemaakt worden. Maar Rens zijn achterband was bij aankomst in Monument Valley echt plat. Die motor werd in de truck geladen en hij mocht op de reserve motor rijden.

Die band is dus gemaakt, met een uurtje kon de motor alweer opgehaald worden. Daarna zijn we boodschappen gaan doen voor de bbq. Maria, Jan, Arnold, Beanca , Barbara en ik zijn de inkopen gaan doen. Dat we terug kwamen waren de tafels al gezellig bij elkaar neergezet. De salades werden gemaakt door degene die ook de inkopen hadden gedaan. Roen kwam nog even helpen met het schillen van appels, en peren voor de fruitsalade. Later bleek hij ook de heer en meester bij de bbq. Het werd een gezellige avond. Ik ben niet tot het eind gebleven, tegen 22.00 uur ben ik mijn bed ingestapt en heb niets meer gehoord. Frans lag er al veel eerder in, die had een beetje een “off”day!

Misschien heeft hij me wel gemist achterop .

Goed dat was dag 8 alweer van onze vakantie, de tijd gaat hier erg snel. Zoals ik mij verhaal al begon, vandaag naar Las Vegas. Ik weet niet wat ik mij daar van moet voorstellen, maar dat horen jullie morgen………

PS ik had graag nog wat foto’s willen invoegen, maar het internet is erg langzaam!

Vrijdag 1 mei 2009

Dag 7 Flagstaff – Page (320 mijl)
Door de Painted Desert naar Monument Valley bekend van de vele films en reportages,.en na een bezoek daar door naar Page, beroemd vanwege het prachtige Lake Powell met zijn vele watersportmogelijkheden.

Vanmorgen om 6.00 uur stond de wekker. (ja, ja we hebben echt vakantie! Hahaha). Na de breefing deze keer van  Barbara reden we om 7.35 uur weg uit Flagstaff. Vandaag reden Barbara en Beanca voorop.
Raimo volgde met de Truck. De hele groep had er voor gekozen om naar monument valley te gaan, dus het werd een lange dag/rit. Het eerste stuk was een herhaling van gister maar na een tijdje kregen we een afslag die ons een nieuwe weg bood met vele bijzondere vergezichten. Het waren echt monumenten die zo uit de aarde verrezen waren. Ik heb natuurlijk weer veel zitten filmen vandaag, en bij de stops ( die deze keer alleen uit tankstops bestonden) zijn de foto’s gemaakt. Bij monument valley aangekomen hebben we de motoren neergezet en werden we voor een 2 uur durende rit rond geleid door het gebied van de Navajo indianen. Dit gebeurde in open jeeps zodat wel veel konden zien. Het was alleen enorm stoffig dus langzamerhand kleurde onze haren, shirts en broeken helemaal rood van het stof. De rondleiding gebeurde door 2 indianen. “Nee ze waren gewoon in burger hoor”! Op verschillende plaatsen stopte de jeep om foto’s te maken en souvenirs te kopen, die door hen zelf gemaakt zijn. Je kon ook op de foto als de man van de “Marlboro reclame” of vrouw natuurlijk als je als vrouw op het paard gaat zitten.   We kwamen langs ongelofelijke rotspartijen die allemaal namen hadden gekregen van de indianen. Op een moment stopte we bij een soort opening in het gesteente het werd ook een “female hogan” genoemd wat betekent dat het een vrouwelijke slaapplaats is. Daarboven zat een gat in het gesteente “sun eye” Daar moesten we gaan liggen en trommelde hij op een handdrum. De akoestiek was daar zo goed dat je maar heel zacht hoefde te trommelen. Daarna hebben we nog de zonnedans gedaan ( niet allemaal hoor!) En toen kregen we de opdracht om ons een voor een voor te stellen. Doordat het geluid zo goed was, hoefde je de stem niet te verheffen en iedereen hoorde je toch nog! Heel leuk. Dit hebben we meteen helemaal gefilmd zodat we dit voor de dvd kunnen gebruiken. Maakte Frans alleen een foutje. Had hij bij mij de camera op standby laten staan. Gelukkig dat Nico ook alles aan het filmen was dus die beelden gaan we van zijn camera afhalen. In een nog bewoonde female Hogan, kregen we nog uitleg hoe die was opgebouwd. Daar binnen zat een oude vrouw schapenwol te bewerken zodat dit gesponnen kon worden. Ze bleek de oma van de reisleidster te zijn. Bij navraag vertelde ze dat zij 100 jaar was, en de enige indiaan die daar nog begraven mag worden omdat zij daar al heel haar leven woont. Zij sprak ook alleen de taal van de indianen. Om 15.30 reden we weg uit monument valley richting Page. Dit was nog zeker 2 uur rijden met tanken mee. Om 17.30 kwamen we bij het hotel aan, een schitterend hotel. Zeer luxe kamers. Vooral als je een kamer had waar een tweepersoons bed in stond. Daar had je namelijk ook nog een soort ensuite waar een bank en een t.v. met keukentje in zat. Het bed en over het algemeen zijn de bedden super groot. Je kan gewoon 4 kussens naast elkaar neerleggen! Het is inmiddels zaterdag ochtend 6.45 en wij gaan zo ontbijten. Gisteravond zijn we naar een steakhouse geweest. Weer met de Truck erheen. In de laadbak dus. Het was daar erg druk, gezellig en live muziek country en western! We lagen om 23.10 in bed. Vandaag ga ik zelf op een motor rijden. Spannend maar super, de reis is vandaag naar Hurricane maar daarover morgen meer!!

Donderdag 30 april 2009

Dag 6 Flagstaff – Flagstaff (189 mijl)
Vandaag nemen we uitgebreid de tijd voor de Grand Canyon, vanaf de ‘South Rim’ bekijken we vanuit diverse punten het natuurgeweld. Een helikoptervlucht  kan daar gemaakt worden.

Vandaag vertrokken we om 7.45 uur naar de Grand Canyon! We zouden eigenlijk om 7.30 vertrekken maar omdat de koffer van Peter nog steeds niet terecht is, hadden we wat vertraging door telefoontjes naar het vliegveld van Los Angeles. Het had vannacht hier gevroren, dat merkte we aan het ijs op onze motoren.

Maar als de zon dan eenmaal door is,  gaat dit snel weg. De eerste stop was bij een store waar ze voornamelijk door de indianen vervaardigde dingen verkochten. De koffie was gratis, en als Hollanders dat horen dan weten ze snel de weg te vinden.

Voordat de hele groep op weg ging naar de Grand Canyon, hadden Frans en ik een voorsprong genomen om de hele stoet te  filmen.

Het is altijd een mooi gezicht als die hele stoet aan je camera voorbij komt.

Om 10.15 gingen verschillende groepen met een helikopter de lucht in om boven de Grand Canyon te vliegen. Nee! Ik ben niet geweest. Mijn maag keerde al om bij de gedachten om in een helikopter te stappen. Dus dat wilde ik mijzelf niet aan doen. Er waren nog 6 anderen die er zo overdachten. De meeste gingen dus wel. Alhoewel, sommige hebben het wel als een kwelling gezien, maar wilde niet onder  doen voor de vrienden. Ik heb het hier over Roen, wel stoer dat hij het gedaan heeft,maar hij heeft wel gezegd dit was eens maar nooit meer! Toen iedereen weer terug was stapte we weer op de motoren. We zijn toen naar het Imax film theater gereden om daar een film te zien over het ontstaan van de Grand Canyon. Een heel mooi, en intrigerende film. Maar het was net of je erbij aanwijzig was. Daardoor kreeg ik af en toe toch een onderbuik gevoel. Hierna was de rit richting de Grand Canyon.

Net voor de Grand Canyon hield Raimo nog even een stop, bij het bord van het reservaat konden we toen allemaal nog even op de foto.   Daarna gingen we de Canyon in. We hebben 2 ½ uur de tijd gekregen om op eigen snelheid naar het eind punt  te rijden. Onderweg kom je dan natuurlijk iedere keer dezelfde mensen tegen.  We hebben erg veel foto’s gemaakt want het is gewoon niet met woorden uit te drukken wat je ziet als je bij de Grand Canyon staat. Ik heb heel veel gefilmd en er zijn heel veel foto’s gemaakt. Hopelijk kunnen we toch weer geven wat we gezien hebben. Het was gewoon weg adembenemend. Ieder uitzicht was net weer ff anders.  Om 16.15 dat we weer richting Flagstaff op de motor stapte. Alleen voor een tankstop zijn we gestopt. Tegen half zeven waren we terug. Alleen Peter was er nog niet, die was met Barbara en Beanca en natuurlijk John die de bestuurder is van de cabrio, naar een shop gegaan voor T-shirt, broek e.d., want zijn koffer is hopelijk morgen in Page, waar we dan zijn.

Vanavond zijn we gezellig uit eten geweest met de hele groep, bij Galaxy. Daar was een gitarist die allemaal gouwe ouwe speelde. Ze hebben nog even Frans achter de gitaar proberen te krijgen, maar hij voelde zich niet zeker genoeg. En hij had de bladmuziek niet.

Het is nu net 22.00 uur geweest maar we gaan zo slapen, want morgen om 7.30uur moeten we weer op de motor zitten richting monumentvalley. Dus ik zeg maar weer tot de volgende keer…..

Woensdag 29 april 2009

Ik wil eerst beginnen met iedereen te bedanken voor de leuke reacties. Ook van degene die ik helemaal niet ken, maar ik geef de reacties door.

Hier volgt dus het verslag van vandaag.

Dag 5 Prescott – Flagstaff (100 mijl)
Eerst naar Jerome, een oud goudzoekerplaatsje met een uniek museum. Daarna naar Sedona, gelegen tussen de beroemde Red Rocks en dan door naar Flagstaff, de laatste grote plaats voor de Grand Canyon.

Vanmorgen 8.05 reden we weg bij het hotel. Het is grappig om te zien, hoe iedereen een taak op pakt. De truck wordt weer geladen met de koffers. De motoren worden van de kabel gehaald. En zo kunnen we dus iedere ochtend na de breefing van Raimo vertrekken.

Het is vandaag qua miles niet ver geweest. (100) We hebben wel veel bezocht. We reden eerst naar Jerome. Als je achterop de motor zit wil je eigenlijk alles wel filmen. Maar de dingen die wij zien kun je wel filmen maar in mijn ogen komt het nooit zo mooi over dan dat het in werkelijkheid is. We gingen de bergen in om bij het plaatsje Jerome te komen. Een oud mijnwerkers plaatsje. Daar kregen we 1 uur te tijd om rond te lopen en koffie te drinken. De stijl waarin dit dorp gebouwd is brengt je terug naar de jaren 50. Dus daar hebben wij aardig wat foto’s gemaakt.                   

Na een uur stapte we op de motoren. Omdat we in Arizona zijn nemen we onze kans, en rijden zonder helm. We zijn de enige! Een kleine mile rijden we naar Ghost Town. .Daar woont een bijzondere man Don genaamd. Als je in het begin aan komt rijden denk je ook echt dat het uitgestorven is, maar hij woont/leeft daar met heel veel oud roest (zo zouden wij het noemen)maar als je goed kijkt zie je dat het juweeltjes van auto’s , motoren, zaagmachines maar dan aan elkaar gemaakt met machines vanuit duikboten ed. Als je het niet met eigen ogen gezien hebt, is deze plek moeilijk te omschrijven. We hebben daar anderhalf uur rond gelopen. Je betaalt namelijk entree om daar te mogen kijken. Er is daar ook een ezel die je kusjes geeft voor een handje voer.

Ik heb daar nog een leuk motor T-shirt gekocht. Na anderhalf uur vertrokken we daar weer,na eerst nog een showtje van een racende Don op een oude Harley!

De volgende stop plaats was Sedona, de weg er heen was zo mooi. Ik bleef filmen. Die mooie rode rotsen  en dan het plaatsje waar je komt, waar de huizen dezelfde kleur hebben als de bergen. In Sedona mochten we dus  ook anderhalf uur shopen eten noem maar op. Daar heb ik leuke schoudertas met bijpassende portemonnee gekocht.( verjaardagsgeld)  We hebben er een heerlijke salade gegeten met uitzicht op de bergen. Dan zijn die anderhalf uur zo voorbij. Het is wel grappig dat je in het plaatsje steeds weer mensen van je groep tegen komt. Ondertussen ken ik ook alle namen, en hebben Frans en ik afgesproken dat we alles wat we filmen op dvd zetten en kopiëren voor de rest. Maar dan willen we wel van iedereen een foto met hun motor en een stukje film. Iedereen in de groep vond dat een leuk idee!

Goed om 14.45 stapte we voor de laatste keer (dacht ik) op de motor om naar Flagstaff te gaan, maar nog geen mile verder stonden we stil omdat er een fotopunt was.  Dit was weer een erg mooie plek. Het blijven mooie uitkijken.  Goed daarna gingen we dus echt richting ons Hotel Days Inn. Als ik had geweten dat we toen een stuk over de interstate moesten had ik mijn helm wel opgedaan. Want daar rij je toch snel 70 mile (130 km) . Maar ik heb rotsvast vertrouwen in Frans en het is ook goed gegaan. We waren rond 16.30 uur bij het hotel lekker vroeg. De spullen uitgepakt en toen ff opfrissen. Nog even met de groep een biertje of roseetje drinken en vanavond gaan Frans en ik samen uit eten. Met de groep is gezellig maar met z’n tweetjes is ook wel weer eens lekker.

Dus tot zover de dag van vandaag……….